سلام بر دوستان مهربان

عذر مرا بپذیرید. مدتی ترک دنیا گفته بودم.

همه از دو تا شدن می ترسند و فرار می کنند من رفته بودم برای دو تا شدن. خدا را شکر تمام شد.

منتظر نظرات شما هستم. راستی مدتی است ذوق من مثل ساعت مچی ام خواب رفته. کمک می خواهم

تا بیدار شود.

ممنون

گاهی خودت را جای من بگذار ، گاهی

جای غریب خسته ی بی سرپناهی

هرگز تصور هم نمی کردم ببینم

من بی تو غمگینم، تو بی من رو به راهی

از ما گذشت اما یقین دارم می افتد

یک شب پلنگ چشمتان در دام ماهی

 نه پاسخ خوبی نبود، اما قبول است

من دلخوشم با این جواب اشتباهی

با ایثنکه رفتی جای شکرش باز باقی است

آدم به آدم می رسد خواهی نخواهی

تو مرا باور کن کاش درها باز بود کاش میشد به در بسته دلی

مشتی از مهرو محبت بزنی کاش میشد به حقیقت فهمید

پشت این ویرانی چه کسی با تو سخن میگوید کاش میشد

که به خود وعده دهی در دلها باز است در لجن زار فریب

لاله میروید باز کاش میشد به تمنای خیال وسعت نور

دلی را فهمید که به خود وعده دهی نور عشقش زیباست

تمام سهم زمین از حسین پرپر شد

زمین برای همیشه شهید پرور شد

شکت حرمت خورشید در برابر شب

چه شد که گوش زمین از شنیدنش کر شد؟

و سرنوشت عجیبی که بیم آن می رفت

به حکم قاتل آیینه ها مقدر شد!

و لحظه لحظه عطش بود دست وپا می زد

چنان که آب هم از دیدنش مکدر شد

و کینه های فدک آن چنان به اوج رسید

که بوسه گاه محمد نصیب خنجر شد

عجب حکایت تلخی، غروب و غربت و داغ

زمین گریست به حدی که آسمان تر شد

آمد کنار حوصله من تنگ نشست

مثل همیشه پنجره ها را ولی نبست

گفتم چقدر سهم حقیرست این زمین

گفت آسمان، برای من و تو همیشه هست

خورشید شد به آتش کشید تن مرا

خندید، بند بند وجودم زهم گسست

پیچید بوی تلخ وداع همیشگی

افتادم از نهایت چشمش، دلم شکست

از درد حلقه میزدم و دم نمیزدم

دریا و آسمان و زمین، دست روی دست

حالا نشسته ام به تماشای روزها

حالا اسیر بازی این روزگار پست

حالا منم که سنگ صبور زمین شدم

او یک پرنده شد در افقهای دور دست

پیچید بوی خاطره ای تلخ در تنم

آمد کنار حوصله ام تنگ تر نشست

فرخنده سالروز ثبت اکمال دین، اتمام نعمت، طلوع ، استمرار ولایت بر

خورشید عالمتاب هستی مهدی موعود(عج) و شما پیروان  بر حقش

مبارکباد

آقا سلام! دختری از نسل سوم ام

سر تا به پای هق هق و قدری تبسم ام

شعرم دخیل بسته به تالار آینه

همسایه با طواف پریشان مردم ام

گفتی تمام رویش باران نصیب تو

گفتی که خاک باشم و حالا تیمم ام

آب از سرم گذشته که مثل ستاره ها

مابین آسمان و زمین کاملاً گم ام

در کوچه های نیمه شب آواز می شوم

تا نبض شهر پر شود از هر ترنم ام

مادر سری کشید به احساس شعر و گفت:

وقتی تو سومی من دیوانه چندم ام؟

ارث اش به من رسیده که چون موج سرکشم

حس می کنم شبیه خودش در تلاطم ام

وقتی همه به فکر شفایند و من جنون

پس هی جنون به من بده آقای هشتم ام

با عرض معذرت به بزرگی قبول کن

از مادری کبوتر و از من که گندم ام

تصمیم گرفته ام خدا را بکشم

خصمانه تمام لحظه ها را بکشم

با این که برای من عزیزی حتی

خنجر بکشم شبی شما را بکشم