آقا سلام! دختري از نسل سوم ام

سر تا به پاي هق هق و قدري تبسم ام

شعرم دخيل بسته به تالار آينه

همسايه با طواف پريشان مردم ام

گفتي تمام رويش باران نصيب تو

گفتي که خاک باشم و حالا تيمم ام

آب از سرم گذشته که مثل ستاره ها

مابين آسمان و زمين کاملاً گم ام

در کوچه هاي نيمه شب آواز مي شوم

تا نبض شهر پر شود از هر ترنم ام

مادر سري کشيد به احساس شعر و گفت:

وقتي تو سومي من ديوانه چندم ام؟

ارث اش به من رسيده که چون موج سرکشم

حس مي کنم شبيه خودش در تلاطم ام

وقتي همه به فکر شفايند و من جنون

پس هي جنون به من بده آقاي هشتم ام

با عرض معذرت به بزرگي قبول کن

از مادري کبوتر و از من که گندم ام