بگذار بدانند خوشم مي آيد

از بوسه و لبخند خوشم مي آيد

تصميم گرفته ام لبت را بخورم

من بچه ام،  از قند  خوشم مي آيد

هر روز گذشت بد تر از ديروزم

من چشم اميد سوي او ميدوزم

اما به خدا طالع نحسي دارم

ميدانم در بهشت هم ميسوزم

                                                         و شعري زيبا از برادر عزيزم: نويد

پُرم از گريه، پُر از غم غزلک

پُرم از غصه و ماتم غزلک

ابر چشمامه که باروني شده

مثل شب هاي محرم غزلک

کاش مي شد تو آسمون پربکشيم

من و تو ـ دو تائي ـ با هم غزلک

خسته ام، خسته از اين دور و زمون

خسته از عالم و آدم غزلک

q

خدا ميدونه به جز تو ندارم

دلخوشي از همه عالم غزلک

بدون آينه کي مي شود خدا را ديد

و بي تو آينه ها را نمي توان فهميد

شبيه يک غزل تازه مي رسي از راه

شبيه يک نفر از جنس روشن خورشيد

تو آن صداقت محضي، هميشه نوراني

کزآبگير نگاهت ستاره بايد چيد

هميشه نبض نگاهت ترنم درياست

حضور سبز تو در باغ خاطرم زيباست

مرا به لحظه موعود عشق دعوت کن

ببين چگونه دلم زخم خورده غمهاست

غرور شاعريم را شکسته بغض غزل

همين غزل که شباهنگ اين دل تنهاست

گاهي که با خيال تو زنجير مي شوم

از شعرهاي لال خودم سير مي شوم

تو تا نگاه روشن خورشيد مي روي

من پشت پاي رفتن تو پير مي شوم

ديشب به ياد چشم تو باران گريستم

در خاطرم نشستي و حيران گريستم

هر چند سخت بود برايم نبودنت

اما چقدر ساده و آسان گريستم

از ترس اينکه خاطرت آزرده مي شود

چونان به شمع سوخته پنهان گريستم

گفتند حديث آشنايي جرم است

دل بردن و بعد هم جدايي جرم است

فرهاد بلند شد ز قبرش فرمود

در مکتب عشق، بي وفايي جرم است

وقتي تو نيستي غزلم گل نمي کند

حتي دلم هواي تغزل نمي کند

اصلاً رديف غير تو را نازنين من

اين شعر يک دقيقه تحمل نمي کند

سه حرف! نه، کلمه! نه، شروع دنيا عشق

و پلک پلک رسيديم تا خدا، تا عشق

سه حرف! نه، کلمه! نه،فراتراز اينها

بگو چگونه نوشتيم با الفبا عشق

مسير زندگيتم رد پاي عشق تو شد

که مي رسي شبي از جاده ها سراپا عشق

قسم به عشق که دست از توبرنخواهم داشت

به جز وصال تو فکري به سر نخواهم داشت

تو اولين صنم و آخرين حبيب مني

و من به جز تو عزيزيدگر نخواهم داشت

روزي که به خاطرم به طوفان رو زد

تا ساحل غم گرفته ام پا رو زد

در پيش نگاه ساده اش مي ديدم

دل با همه غرور خود زانو زد