تک درخت خاطراتم بر لب ساحل شکست

گرچه دورم از نگاهت، ياد تو در دل نشست

شمع مي سوزد و پروانه به دورش نگران

من که مي سوزم و پروانه ندارم چه کنم

هنوزم انتظار و انتظار است

هنوزم دل به سينه بيقرار است

هنوزم خواب مي بينم به شبها

همان مردي که بر اسبي سوار است

همان مردي که آيد جمعه روزي

و اين پايان خوب انتظار است

اگر زهرم دهي، زهرت بنوشم

اگر سنگم زني، سنگت ببوسم

اگر غسلم دهي با آب کافور

کفن پاره کنم رويت ببوسم

        سحرگاهان که شبنم آيتي از پاک بودن را به گلها هديه مي بخشد،

                     به آن محراب پاکش آرزو کردم برايت:

                                خوب ديدن، خوب بودن، خوب ماندن را.    

مي توان رشته اين چنگ گسست

           مي توان کاسه آن تار شکست

                  مي توان فرمان داد:

                  هان،  اي طبل گران زين، پس خاموش بمان

به چکاوک اما، نمي توان گفت مخوان!

شايد آنروز که سهراب نوشت:

 تا شقايق هست زندگي بايد کرد

خبري از دل پر درد گل ياس نداشت، بايد اينطور نوشت:

هر گلي که باشي، چه شقايق، چه گل ميخک و ياس

       زندگي اجباري است.

ديرگاهيست که تنها شده ام

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم است

بازهم قسمت غم ها شده ام

من که بي تاب شقايق بودم

همدم سردي يخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنيد

تا نبينم که چه تنها شده ام

عشق يعني....

اينکه ميدوني توي اين دنيا کسي هست که با ديدنش رنگ از روت مي پره و صداي قلبت آبروت رو به باد ميده.

مهم نيست اون مال تو باشه مهم اينه که:  فقط باشه، نفس بکشه، زندگي کنه و خوشبخت باشه.

سلام بر دوستان مهربان

عذر مرا بپذيريد. مدتي ترک دنيا گفته بودم.

همه از دو تا شدن مي ترسند و فرار مي کنند من رفته بودم براي دو تا شدن. خدا را شکر تمام شد.

منتظر نظرات شما هستم. راستي مدتي است ذوق من مثل ساعت مچي ام خواب رفته. کمک مي خواهم

تا بيدار شود.

ممنون

گاهي خودت را جاي من بگذار ، گاهي

جاي غريب خسته ي بي سرپناهي

هرگز تصور هم نمي کردم ببينم

من بي تو غمگينم، تو بي من رو به راهي

از ما گذشت اما يقين دارم مي افتد

يک شب پلنگ چشمتان در دام ماهي

 نه پاسخ خوبي نبود، اما قبول است

من دلخوشم با اين جواب اشتباهي

با ايثنکه رفتي جاي شکرش باز باقي است

آدم به آدم مي رسد خواهي نخواهي

تو مرا باور کن کاش درها باز بود کاش ميشد به در بسته دلي

مشتي از مهرو محبت بزني کاش ميشد به حقيقت فهميد

پشت اين ويراني چه کسي با تو سخن ميگويد کاش ميشد

که به خود وعده دهي در دلها باز است در لجن زار فريب

لاله ميرويد باز کاش ميشد به تمناي خيال وسعت نور

دلي را فهميد که به خود وعده دهي نور عشقش زيباست

تمام سهم زمين از حسين پرپر شد

زمين براي هميشه شهيد پرور شد

شکت حرمت خورشيد در برابر شب

چه شد که گوش زمين از شنيدنش کر شد؟

و سرنوشت عجيبي که بيم آن مي رفت

به حکم قاتل آيينه ها مقدر شد!

و لحظه لحظه عطش بود دست وپا مي زد

چنان که آب هم از ديدنش مکدر شد

و کينه هاي فدک آن چنان به اوج رسيد

که بوسه گاه محمد نصيب خنجر شد

عجب حکايت تلخي، غروب و غربت و داغ

زمين گريست به حدي که آسمان تر شد

آمد کنار حوصله من تنگ نشست

مثل هميشه پنجره ها را ولي نبست

گفتم چقدر سهم حقيرست اين زمين

گفت آسمان، براي من و تو هميشه هست

خورشيد شد به آتش کشيد تن مرا

خنديد، بند بند وجودم زهم گسست

پيچيد بوي تلخ وداع هميشگي

افتادم از نهايت چشمش، دلم شکست

از درد حلقه ميزدم و دم نميزدم

دريا و آسمان و زمين، دست روي دست

حالا نشسته ام به تماشاي روزها

حالا اسير بازي اين روزگار پست

حالا منم که سنگ صبور زمين شدم

او يک پرنده شد در افقهاي دور دست

پيچيد بوي خاطره اي تلخ در تنم

آمد کنار حوصله ام تنگ تر نشست

فرخنده سالروز ثبت اکمال دين، اتمام نعمت، طلوع ، استمرار ولايت بر

خورشيد عالمتاب هستي مهدي موعود(عج) و شما پيروان  بر حقش

مبارکباد